Juryverslag Poëziewedstrijd 2026
Een driekoppige jury, bestaande uit stadsdichter Esohe Weyden, schrijver en ere-presentator bij Klara Bart Stouten en campusdichter Vince Noens, boog zich zorgvuldig over de inzendingen van Rubi’s Poëziewedstrijd. Er was niet meteen een rode draad te bespeuren in de diverse inzendingen: van handgeschreven kwatrijnen tot hypermoderne spoken word en zelfs een knip-en-plakgedicht. Toch bleef het qua vorm verrassend braaf. Het was meteen duidelijk dat taal zelf echt wel vooropstaat. De jury merkte verder een voorkeur voor modern taalgebruik met slechts enkele archaïsche uitschieters. Uiteraard komt er bij poëzie de nodige subjectiviteit kijken. Toch hebben de juryleden, elk met hun eigen poëtica, de inzendingen zo eerlijk mogelijk geanalyseerd. Er werd daarvoor naar overlapping gezocht tussen persoonlijke favorieten. Zo wisten we het aantal kanshebbers steeds verder terug te dringen tot we uiteindelijk tevreden waren over ons podium.
Enkelen sneuvelden net voor de finale. Via deze weg krijgen zij toch nog hun welverdiende vermelding. In willekeurige volgorde: ‘Wedstrijd voor al wie wedden wil’ van Fé Kinderman, ‘Tussen hoog en laag’ van Ann Segers en ‘Niemandsland’ van Sandra Verhey.
‘Gedachte’ van Fleur Ballet viel meteen op door het mooie, zuivere begin. Over wie gaat het hier? In welke situatie zijn we terechtgekomen? Er is duidelijk goed nagedacht over de opbouw. Ook de afgelijnde vorm in contrast met het golvende ritme getuigt van heel wat kunde. De abstracte en tegelijkertijd simpele beelden geven het gedicht een valse eenvoud. Het is echt een tekst die door iedereen gesmaakt kan worden. Goed voor een mooie derde plaats.
Dan komen we bij ‘Empty Cup’ van Eline Camerman. Alle ‘poëtische vectoren’ zijn hier aanwezig: taal, muziek, spanningsboog, … Een triviale koffietas wordt symbolisch gehanteerd en krijgt zo een verheven betekenis die zijn alledaagsheid meer dan overstijgt. Het is een gedicht dat dankzij vakmanschap ook écht af is. Hierdoor komt het des te beter binnen.
‘Vergoten nacht’ van Berten Vandewynckel is poëzie die aanvoelt als een zacht geschetst schilderij waarvan de verf nog nat is. Het creëert zo verstilling in het chaotische. Dankzij beheerst taalspel en originele zinsbouw sprong Berten er voor ons echt bovenuit. Verder is het geheel ook vormelijk nog eens uiterst zorgvuldig gezet. Naast alle vectoren zit er ook nog iets transcendent in deze poëzie; net dat tikkeltje extra. Conclusie: een meer dan terechte winnaar van Rubi’s Poëziewedstrijd 2026!